درباره سندرم فومو(FOMO یا ترس از دست دادن) مصیبت عمومی تشدید شده در عصر شبکه های اجتماعی

حسرت بیشتر ، حسادت بیشتر ، کنجکاوی بیشتر

درباره سندرم فومو(FOMO یا ترس از دست دادن) مصیبت عمومی تشدید شده در عصر شبکه های اجتماعی

Rate this post


 

  FOMOیا ترس از دادن

وقتی مطلب نسبت اینستاگرام با سلامت روان؟ چند تحقیق درباره تاثیر اینستاگرام بر سلامت روان و رفتار  رو می نوشتم.

 

با اصطلاح FOMO یا Fear of missing out  آشنا شدم.

فومو در میان فارسی زبان ها  (( ترس از دست دادن ))ترجمه شده ، و طبق برداشت من از برخی سایتهای خارجی به نوعی از  اضطراب وکنجکاری اضطراب آلود یا حسرت آلود اشاره دارد

که در آن کاربران شبکه های اجتماعی و به طور کلی کاربران اینترنت به شدت هراس دارند که نکند اتفاقی ،‌خبری ،

رویدادی ,… و در اینترنت و شبکه های اجتماعی در رابطه با خودشان یا دیگری روی بدهد که از آن غافل باشند. مثلا من عکسی را در اینستاگرام بارگذاری می کنم و در فواصل اندک یا در حین انجام هر کاری باشم می خواد رانندگی کردن باشد یا مطالعه کتاب و… مکررا چک می کنم که ببینم ان عکس چندتا لایک شده یا چه کسی چه کامنتی گذاشته است. مورد اخیر مصداقی از رفتارهای استفاده اعتیاد آمیز ما از اینترنت و شبکه های اجتماعی است. همین طور است اگر عضو کانالهای متعددی در تلگرام و… باشیم مکررا و در فواصل اندک آن را بررسی می کنیم که چی شد چی شد که من نبودم.

برخی پیامدهای اصلی  FOMO

۱.غفلت از زندگی در فضای بیرون از فضای دیجیتال

واقعا من هم تردید دارم با توجه به اکنون و آینده تاثیر اینترنت در روابط و وجوه مختلف زندگی اجتماعی ، بگم که فومو موجب غافل شدن از زندگی حقیقی می شه. به عبارت بهتر ،‌ دیگر گویی که فضای مجازی عین حقیقت است. جدا از این اختلافات مربوط به انتخاب واژگان کمی به این پیامد فکر کنیم.

ملموس ترین مصداق این پیامد وقتی است که همگی در دور همی های خانوادگی کنار هم جمع شده ایم برای ساعتی گپ و گفت

اما همه یا تعداد زیادی از افراد تمام یا اغلب آن زمان را خیره شده اند به صفحات مختلف شبکه های اجتماعی و… اینها چنان از فضای اطراف غایبند که مصداق (( من در میان جمع و دلم جای دیگرست )) هستند.

دیگر انگار در اینترنت زندگی می کنیم و صرفا برای غداخوردن و استفاده از سرویس بهداشتی و رفت و آمد و استفاده از اشیاء دیگر وارد همین حیات طبیعی می شویم.

سه دوست ( دختر) کنار هم ولی سر ها در گوشی این یعنی فومو

 

بی انصافی نیست اگر بگوییم که حتی غالب افرادی که مدعی هستند که با قرار گذاشتن در طبیعت ،  رستوران،  خانه  و غیره. برای ملاقات با دوستان و خانواده شان سعی می کنند حواسشان به آنها باشد. اگر اینها همان هایی باشند که پس از این قرارها عکس هایشان را در شبکه های اجتماعی و… می بینیم عمدتا انگار بیشتر این فعالیتهایشان برای فراهم کردن محافل و مناظری برای عکس گرفتن و بدتر از آن چشم دیگران را در آوردن انجام داده اند.

۲.حسرت خوردن به زندگی به نمایش گذاشته شده دیگری در شبکه اجتماعی

حقیقت این است که در شبکه های اجتماعی اغلب عادت داریم از بخش های مثبت خود و زندگی خود و اطرافیانمان به نمایش بگذاریم.

ایرادی هم ندارد. اما مشکل این است که همگی می دانیم که زندگی هر فردی دستخوش رویدادهای تلخ و شیرین ، رنج و زیبایی ، موفقیت و عدم موفقیت است.

خوب کسی هم دوست ندارد از مشکلات شخضی ، کاری و خانوادگی ، شکست ها ، نقص ها ، ضعف ها ، و… در اکانت شبکه اجتماعی خبری دهد. بله هیچ الزامی هم ندارد. مشکل این است که با این صرفا تظاهر کردن به قسمت های سفید زندگی و با مخفی کردن قسمت های خاکستری در یک رقابت نانوشته و چشم و هم چشمی و حسادت و مقایسه و حسرت و …. می افتیم.

همه این چند خطی را که نوشتم مبتنی بود بر خواندن چند مقاله از برخی سایت هایی که آدرسشان را در زیر می آورم و برداشتهای خودم. اگر علاقه مند بودید برای مطالعه بیشتر به آنها مراجعه بفرمایید.

اما بگذارید یک دو خطی برای پیشنهاد و نتیجه گیری بنویسم.

اگر واقعا هیچ وقت احساس نکردید که بیش از حد برای شبکه های اجتماعی و لایک خوردن و نخوردن عکسهایتان ،  اظهارات دوستان ، وکلا ، وزرا ، پزشکان و سلبریتی ها و… صرف کرده اید که مشکلی نیست.

اما اگر دچار این احساس شدید و حس بدی هم داشتید ، چند نکته را در نظر داشته باشید:

  1. مرور اجمالی اکانتهای شبکه های اجتماعی نشان می دهد که علاقه نداریم خبری از قسمت های خاکستری زندگی خود بگذاریم. پس لطفا چندان حسرت عکس ها و اخبار پر زروق وبرق زندگی همدیگر را نخوریم.  نویسنده این مطلب نه خودش عالم است و نه اگر عالم باشد مدعی است که عالم عامل است. صرفا توصیه می کند در چنین مواقعی مطالب مربوط به فومو را کمی بیشتر بخوانید و خودتان راهکارهایی بیابید و بیشتر با حقایق زندگی و رفتار دیجیتال آشنا شویم. به عبارت بهتر ، و به مدد مثال،  واقعا نباید با دیدن عکس گوگولی دیگران ( منظورم بچه است) به این نتیجه برسیم که همین فردا ازدواج کنیم و بچه دار شویم. به همین سادگی.
  2. حالا که ما قسمت عمده ای از زندگی مان را صرف شبکه های اجتماعی و اینترنت کردیم. بهتر است گاهی اوقات سعی کنیم ما هم از آن کمی برای بهتر کردن زندگی واقعی خومان استفاده کنیم. مثلا سعی کنیم با اشخاص مفید ، سالم و یا  موفق آشنا شویم و از آنها برای بهتر کردن زندگی خودمان کمک بگیریم. کتاب های خوب را از اینترنت بشناسیم و به خرید و مطالعه آنها بپردازیم. به صورت گزینشی با سایت ها و کانال ها رفتار کنیم و بهترینشان را برای تاثیرگذاری مفید در زندگی واقعی مورد مطاله قرار بدیم. به عبارت دیگر ، بهتر است از ظرفیت های فضای دیجیتال برای بهتر کردن زندگی شخصی خود استفاده کنیم. به عنوان مثال، اگر با این همه استفاده از فضای دیجیتال نشود که با چند آدم درست و حسابی این کره خاکی ، که بدون فضای دیجیتال ممکن نبود یا دشوار بود که با آنها آشنا شویم، آشنا شویم و به مدد آنها رنگ و رویی به ذهن خودمان دهیم دیگه چه فایده ای از این فضا بردیم؟

مخلص کلام اینکه فضای دیجیتال ما را با خود همراه کرده و ما عمدتا دچار فومو هستیم و فومو شاید به این معنا است که فضای دیجیتال اگر حواسمان نباشد و زمینه هایش را داشته باشیم، برای مان (( حسرت ، حسادت ، سرک کشیدن و غفلت بیشتری )) به وجود آورده ست. در حالیکه اگر این احساس ها با توجه به زمینه های درونی و فردی واقعی هم باشند ، دامن زدن به افزایشش فایده ای ندارد. من یکی که دوست دارم روزی کمی بهتر باشم و احساس کنم که با استفاده از فضای دیجیتال کمتر آن احساس ها را می کنم در این مسیر هم حتی می شود با چیدن ثمرات مفید فضای دیجیتال حداقل منافع آن را هم ببریم.

پی نوشت :

اگر FOMO را در موتور جست و جویی مانند گوگل سرچ کنید  به مطالب مختلفی می رسید. برخی را مطالعه کنید. ولی این مطلب را اول یک نگاهی بی اندازید ( اینجا کلیک کنید).

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *